ศลิษฏ์ แพรวัฒนะสุข
โอ๊ต
เจ็บแล้วจำเป็นคน เจ็บแล้วทนเป็นควาย
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ คณะศิลปศาสตร์ เอกวิชาภาษาญี่ปุ่น

เพื่อนรวยต้องรีบจับ

เพื่อนหลับต้องแอบจิ๊ก

เพื่อนเสียใจอย่าจุกจิก

เพื่อนมีกิ๊กต้องรีบหา

เพื่อนกินต้องแบ่งมัน

เพื่อนกันต้องเข้าขา

เพื่อนชั่วอย่ามั่วนา

เพื่อนมาหาต้องอย่าเรื่องเงิน

เพื่อนดีต้องดีตอบ

เพื่อนกรอบต้องรีบหนี

เพื่อนตายมันไม่มี

เพื่อนไม่ดีอย่าคบเลย

เพื่อนสวยต้องสวยกว่า

เพื่อนเอาหน้าต้องอย่าเฉย

เพื่อนด่าถีบมันเลย

เพื่อนกระเทยต้องรีบชม

เพื่อนรักต้องดีเข้า

เพื่อนเศร้าต้องคอยปลอบ

เพื่อนรู้ถามตอนสอบ

เพื่อนปลอบต้องแกล้งดี

เพื่อนโกหกต้องตบปาก

เพื่อนลำบากต้องเผ่นสิ

เพื่อนอ่อนแอต้องดูแลให้ดี

เพื่อนซี้ต้องรู้ใจ

เพื่อนจนต้องแกล้งจน

เพื่อนกรนเอาหมากฝรั่งอุดไว้

เพื่อนชวนเที่ยวต้องรีบไป

เพื่อนไว้ใจต้องทำดี

เพื่อนเลี้ยงต้องรีบจุ

เพื่อนดุต้องอย่ายั่ว

เพื่อนสะอาดอย่าทำเรื่องขุ่นมัว

เพื่อนกลัวต้องรีบชวน

เพื่อนเตือนต้องคอยฟัง

เพื่อนจริงจังต้องทำจริง

เพื่อนรวยอย่าทอดทิ้ง

เพื่อนรักจริงต้องรักกลับไป

เพื่อนซวยต้องอยู่ห่าง

เพื่อนเดินห้างต้องรีบช็อบ

เพื่อนซักไซ้อย่าได้ตอบ

เพื่อนไม่ปลอบแกล้งร้องไห้ไป...

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเกาะแห่งหนึ่งที่รวบรวมความ…ทุกความ.....เข้าไว้อยู่ด้วยกัน เช่น ความรัก ความรู้ ความร่ำรวย ความเห็นแก่ตัว ความเศร้า และอื่นๆ มีอยู่วันหนึ่งเรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ทางศูนย์กลางของเกาะก็ประกาศออกมาว่าเกาะแห่งนี้กำลังจะจมในไม่ช้า ขอให้ทุกความ....รีบออกจากเกาะแห่งนี้ด้วย เพราะฉะนั้นทุกความ...จึงรีบนั่งเรือของตนเพื่อออกจากเกาะแห่งนี้เพื่อเอาตัวรอดแต่กลับเหลือเพียงความรักที่ไม่ยอมที่จะไปที่ไหน ความรักขอเลือกที่จะอยู่กับที่อยู่อาศัยของมันจนวินาทีสุดท้าย และแล้วก็ถึงเวลาที่เกาะแห่งนี้ล่มสลาย ความรักเกือบจมน้ำจึงร้องขอความช่วยเหลือจากเรือทุกลำที่แล่นผ่านมา......
ความรักมองเห็นเรือของเรือของความร่ำรวยผ่านมาจึงร้องของความช่วยเหลือจากความร่ำรวยความรัก: ความร่ำรวยขอฉันติดเรือไปด้วยนะ
ความร่ำรวย: ไม่ได้หรอกความรักเรือของฉันมีเงินทองมากมายเต็มไปหมดมันไม่ที่เหลือสำหรับเธอแล้วแหละความรัก
ความรักหันไปเห็นเรือของความเห็นแก่ตัวจึงไปขอความช่วยเหลือจากความเห็นแก่ตัว
ความรัก: ความเห็นแก่ตัวขอฉันติดเรือไปด้วยนะ
ความเห็นแก่ตัว: ไม่ได้หรอกความรักดูตัวของเธอสิเปียกน้ำไปหมดแล้ว ยิ่งถ้าเธอมาขึ้นเรือของฉันเรือของฉันก็เปียกไปหมดสิ
ความรักจึงไปขอความช่วยเหลือจากความเศร้า
ความรัก: ความเศร้าขอฉันติดเรือไปด้วยนะ
ความเศร้า: ไม่ได้หรอกความรักฉันกำลังเศร้าอยู่อยากอยู่คนเดียวไปอยากให้ใครมารบกวน
ความรักจึงตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ “ช่วยด้วยช่วยฉันที ช่วยด้วยช่วยฉันที”
ทันใดนั้นเองมีเสียจากชายชราผู้หนึ่งตะโกนมาว่า”มาทางนี้สิความรัก มาขึ้นเรือของฉันนี่”
ความรักจึงขึ้นเรือของชายชราผู้นั้นไปจนถึงพึ้นดินปกติ แล้วชายชราผู้นั้นก็พายเรือหายไปโดยที่ความรักยังไม่ได้รู้จักกับชายชราผู้นั้นเลย ความรักจึงหันไปถามความรู้ว่าชายชราผู้นั้นคือใคร ความรู้จึงตอบว่าเขาก็คือ”เวลา” จึงมีเพียงเวลาทั่วนั้นที่จะเข้าใจและรักษาความรักให้อยู่ได้ตลอดไป