หลังจากดู UP จบ รอบ2 ก็เกิด Journal นี้ขึ้นมา..

สัจธรรมที่ง่ายดายที่สุด ที่มักจะถูกลืมกันง่ายที่สุด

"ระหว่างจับ กับ ปล่อย อะไรคือสิ่งที่สบายมากกว่ากัน"

ทุกครั้งที่เราจับ เราถือ เรามั่นใจได้ว่า สิ่งเหล่านั้นจะอยู่กับตัวเราไม่ไปไหน
มีความสุขกับการเห็นสิ่งเหล่านั้นตลอดเวลา มีความสุขกับการได้คิดถึงสิ่งนั้น
ไม่ว่าสิ่งนั้นจะยังคงอยู่ หรือไม่


มันเป็นอย่างนั้นหรือ?

ทุกครั้งที่เราจับด้วยสองมือเรา สองมือนั้นไม่อาจคว้าสิ่งอื่นได้อีก
ทุกครั้งที่เราจับมันไว้อยู่กับเรา เราจะรู้ได้อย่างไรว่า เจ้าสิ่งอันนั้นเราจะยังอยากเจอมันอยู่ร่ำไป

ทุกครั้งที่เราจับมันไว้ ตลอดเวลา เราต้องคอยรู้สึกตัวว่า เรากำลังจับ เพื่อไม่ให้วันนึงเราเผลอปล่อยมันไป


สิ่งของที่เราจับนั้น เราไม่อาจเป็นสุขได้ เพราะเราต้องคอยระวังที่จะปล่อยมัน
มันก็คงเหมือนกับ อะไรสักอย่างในชีวิต ที่ต้องคอยกังวลว่าจะเสียมันไป และคอยจับมันไว้ตลอดเวลา ..

อดีต ที่เราเลือกที่จะจับเอาไว้ด้วยสองมือ ทำให้เราไม่มีแม้กระทั่งมือเดียว ที่จะไขว่คว้าอนาคต

เราเลือกที่จะจับอดีต ที่ไม่สามารถแก้ไขได้
และปล่อยอนาคต ไหลไป โดยไม่มีสิ่งใดจะไขว่คว้าัมันได้

ประโยชน์อะไร กับการถือ กับการจับ
เมื่อปล่อยไป สิ่งเหล่านั้น จะไหลไปตามเวลา และเืมื่อสิ่งนั้นไม่อาจลอยสูงได้ วันนึง เราก็ต้องได้พบเจออีกครั้ง
และเป็นการพบเจออย่างสบายใจ เพราะเราไม่ได้จับมันไว้


ป๋อมจับอดีตที่มีความสุขมานานนับปี และได้ปล่อยอดีตไป และได้เรียนรู้ว่า การอยู่กับปัจจุบัน และสร้างอนาคตด้วยตัวเราเองนั้น มันมีความสุขมากกว่าการ ยึดติดอยู่กับสิ่งที่เป็นสุขเพียงแค่ภาพลวงในอดีตซะอีก

ปล่อย มือซะ
ค่อยๆหลับตาลง เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าทั้งๆที่ตายังคงหลับอยู่
ปล่อยเอาสิ่งที่เรายึดติด ที่เราจับเอาไว้ ให้มันลอยไป ..

และจะรู้ว่า ชีวิตที่ได้ ปล่อยวาง ปล่อยมือไปนั้น มันสบายมากขนาดไหน..